‘PKK, YPG, IŞİD, ÖSO benzeri örgütler İsrail ile hareket etmeye hazır’

“Hesapların üstünde bir hesap var diyebiliriz. Mevcut durumu sık sık anlatmaya çalıştık. İsrail’in kuruluş tarihinden bugüne dek yaşadığımız süreç ortada. Filistin’e yönelik taarruzlar ortada. Uluslararası Avrupa sermayesinin bu bölgede neden İsrail ihtiyaç inşa etme ihtiyacı duyduğunu anlattık. Tarih boyunca Katolik ve Protestan sermayesi nasıl dünya genelinde sömürgeler inşa ettiyse, Avrupa Yahudi sermayesinin de kendisine bağlı ve kendi çıkarlarını temsil edecek bir erk inşa etmek isteği doğdu. Bunu 19. yüzyılda yürürlüğe koydular. Filistin için bu kararın neden alındığını, Süveyş Kanalı’nın bahisteki değerini dile getirdik. Mısır’da Süveyş Kanalı açıldıktan sonra Yahudi sermayesinin getirdiği ve İngiliz ordusu ile hareket eden güçler ile çıkarlarını nasıl koruduğunu anlattık. Zaman içerisinde Süveyş Kanalı boyunca inşa edilen Yahudi kolonilerinin Filistin’e nasıl taşındığını ve Rothschild hanedanının bu bahisteki rolünü biliyoruz. Süveyş Kanalı’ndaki Mısır devlet paylarını satın aldılar. Teolojik bir yaklaşım ile Tevrat’a dayanarak ‘vadedilmiş topraklar’ ismi altında dindar Musevilerin göçünü sağladılar.

Bugün artık bir gerçeklik var. Filistin’in en az yüzde 90’ı bugün işgal altında. Geriye kalan yüzde 10’luk kısımda de aslında kantonlar var. Şahsen İsrail’in tanıdığı Batı Şeria’da bile bir yerden bir yere gidebilmek için duvarlar ve tel örgüler ortasından geçip daima güvenlik noktalarında kimlik ibraz etmek gerekiyor. İsrail, Gazze’yi Filistinlilerden arındırmak istiyor zira Gazze açıklarında doğalgaz yatakları var. Süveyş Kanalı’na alternatif olarak Kızıldeniz’den Gazze’ye doğru bir güzergah ortaya koymak ve yeni bir kanal inşa etmek istiyorlar. Bunu da Süveyş Kanalı’na alternatif yapmak istiyorlar. Bugünkü noktada görüyoruz ki Filistin sıkıntısının tahlili lakin Filistin davasına sahip çıkan devletlerin, örgütlerin ve sivil toplum kuruluşlarının İsrail’e karşı durması gerekiyor. Bunlar darbe yemeden İsrail’in senaryoları gerçekleşemeyecekti. Bu sebeple önce Irak’ı, akabinde Suriye’yi tasfiye ettiler çabucak sonrasında Filistin ve Lübnan hedef alındı.”

“Eğer İsrail bu türlü bir güce sahip değilse, Türk yetkililer İsrail’in asıl gayesinin Türkiye olduğuna dair neden açıklamada bulundu? 1982’den bahsettiniz. O yılda İsrail’in Lübnan’ı işgal edebilmesinin üç temel nedeni vardı. Birincisi, ABD ordusunda görevli Yahudi kökenli olan ya da olmayan pilotlar ve kumandanlar, o savaşta direkt İsrail ordusu içinde yer aldı. Amerikan hava kuvvetleri, o savaşta İsrail’e destek verdi. Tüm savaşlarda olduğu gibi. 1967 ve 1973 savaşlarında da İsrail ABD’den ve Avrupa’dan çok önemli stratejik destek gördü. Bu destek olmadan gayelerine varamamıştır, olduğunda da kısmen varmıştır.

1982’de tüm bunlar olduğu halde Lübnan sahasında İsrail’e direnebilecek hangi güçler vardı? O vakit ne Hizbullah vardı, ne Emel hareketinin silahlı kanadı vardı. Lübnan’da ve Suriye’de var olan Suriye Sosyal Milliyetçi Parti ögeleri da sahada yoktu. Bu partinin 1982’de İsrail gayelerine yönelik ilk eylemleri ortaya koyan ve İsrail ordusuna ait noktalara intihar eylemlerini yapan bayan militanlarını hatırlayalım. İsrail’in Lübnan’da başarılı olabilmesinin öyküsü, biraz da Lübnan toplumunun kendisiyle ilgiliydi. Lübnan içerisinde direkt İsrail’e destek veren, İsrail’in yanında direkt yer alan ve İsrail işgalina katkıda bulunan Falanjistler ve Lübnan Kuvvetleri benzeri ABD-İsrail-Fransa dostu milisler vardı. Süreç içerisinde İsrail’in oradan çıkartılması sonucunda, bu örgütlerin toplumsal dayanağı ve askeri varlığı sona erdi. Bu sebeple bugün aynı senaryonun tekrarlanabileceğini iddia edenler, İsrail’in aslında güneyden sürdüğü ya da Beyrut’tan sürdüğü yüz binlerce Lübnanlı’nın ya da Şiilerin, Hristiyan nüfusun bu göç sebebiyle nefretini ortaya koyacağı varsayımından hareket ediyor.

Bu fikir, Hristiyanların silahlı direnç gerçekleştireceğini ve Lübnan’ın tekrar bir iç savaş yaşayacağını savunuyor. Netanyahu’nun başında bu türlü bir proje var. Fakat Lübnan’ın toplumsal gerçekliğini bilenler bunun pek mümkün olmayacağını biliyor. Zaman içerisinde Hizbullah, Lübnan’da yalnızca Şiilerin desteklediği bir örgüt olmaktan çıktı. Dürzilere bakarsak bilhassa Arslan bölümünün yani yarısından çoğu, Hizbullah’ın yanında yer almaktadır. Bir kısım Dürzi pasif davranabilir fakat İsrail ordusundaki Dürziler sebebiyle sempati de duyabilirler. İsrail’in tesirli pozisyona gelmesini de arzu edebilirler. Fakat Dürzilerin yarısından birçoklarının Hizbullah’ın yanında hareket ettiğini ve militanca mücadele ettiğini bilir. İsrail’in, Fransa’nın ve ABD’nin en çok yatırım yaptığı Maruni Katoliklerin yarısından çoğu, Suriye ve Hizbullah ile siyasi ve askeri ittifak içerisinde.”

“Sünniler ile ilgili de bir konu var. Bugün Trablusşam’da bulunan, Osmanlı bakiyesi olarak bilinen ve Türk vatandaşlığı verilmiş olan, Mersin’den gönderilen gemiyle derhal tahliye edilen ve Suriye savaşında büyük kısmı ÖSO benzeri örgütlerde yer almış ve aynı mezhepçi pozisyonda olan bir nüfus var. Muhsin Dağı’nda yaşayan Alevilere yönelik IŞİD ile birlikte hareket edip katliama girişmiş olan bir nüfus var. Bunların büyük bir dönemi Davutoğlu döneminde güçlü olarak desteklendi. Fakat bunların yanında Nikatiler, eski Lübnan başbakanı benzeri isimler var. Bunlar, Hariri’nin ve Trablusşam’daki nüfusun tersine Hizbullah’ın müttefiki. Lübnan’daki toplumsal yapı, ABD ve İsrail’in başındaki benzeri 1982 yılındaki duruma hiç benzemiyor. Hizbullah komuta kademesini kaybetmiş olabilir fakat Hizbullah, başı kesik tavuk misali nereye gittiği belgisiz bir durumda değil.

Bu kadar baskıya ve komuta kademesini kaybetmesine karşın Hizbullah, İsrail’in en seçkin komandolarına darbeler vurabildi. İsrail komandoları hala daha huduttan bir kilometre uzaklıktaki köylerini dahi tüm propagandaya karşın ele geçiremedi. İsrail hala BM’nin Lübnan ile İsrail’i ayıran bölgeden çıkabilmiş değil. İlk sızma hareketinde de ağır kayıplar verdiler. Hizbullah benzeri yapılar, yalnızca taşınabilir değildir. Yalnızca gerilla karakteri taşımaz. Yalnızca ordu karakteri taşımaz. O insanlar o bölgede ister küçük ister büyük gruplar halinde olsun; öldürülen komutanların yerini alabilecek isimlere sahiptir. Emel örgütünden ayrılan Hizbullah’ın komuta kademesi, öldürülen kumandanlarının yerine derhal birini getirebilmektedir. Elbet ki çok önemli isimlerin tasfiyesi moral bozgunluğu yaratabilir. İsrail de bunu başarmak için bu türlü bir darbe vurdu. Ama sonuçlara bakarsak Hizbullah hala daha sahada 2006’daki benzeri direnç ortaya koyabiliyor.”

“İran-İsrail konusu nereye evrilir? Anadolu’da çok hoş bir laf var: Evdeki hesap çarşıdaki hesaba uyacak mı göreceğiz. İran, aslında diplomaside de siyasette de askeriyede de süreci çok iyi yönetim edebildi. Suudi Arabistan ile barışmanın yollarını aradı ve bu tahakkuk oldu. Körfez ülkelerindeki yatırımlarını azaltmadı, bilakis Katar’da, BAE’de, Umman’da yatırımlarını artırdı ve bu ülkelerle alakalarını geliştirdi. ABD ve İsrail ile aralarında münasebet olsa dahi bu ülkelerle savaş istemediğini gösterdi. Lakin İsrail ile birlikte hareket eden ve İran’ın çıkarlarını tehdit edecek teşebbüsler olursa, o vakit İsrail’e vereceği zararın birebirini bu ülkelere de vereceği mesajını iletmiştir. İran, şubat ayından beri ister nükleer program konusunda, ister Gazze’nin barış sürecine katkı sunması için ABD’den ya da Batı’dan getirilen tüm uzlaşılara yakın durdu.

İlk görüşmeyi Umman’da yaptılar. Irak’ta, Katar’da da görüşmeler yaptılar Amerika ile. 15 Ağustos’a geldiğimizde Gazze’de ateşkes bekleniyordu. Biden’ın sunduğu bir mutabakat vardı. Kabul edildiği ilan edildi. Hamas çıkıp kabul ettiğini söyledi. Hizbullah da Lübnan’da Fransızlar ile, Amerikalılar ile bir araya gelip görüştü. Onlar da ateşkesi kabul ettiklerini beyan etti. Netanyahu Gazze’de ateşkesi kabul ettiği takdirde silahların susacağını belirttiler. Netanyahu ise ısrarla ABD’yi savaşa dahil etmek ve iktidarını bırakmamak ismine Gazze ve Lübnan’ı ateşe atmaya devam etti. ABD buna karşın İran’ın ‘cezalandırma’ olarak İsrail’e yapmış olduğu füze saldırısından sonra tehditlerde bulundu. Fakat bu tehditler çerçevesinde Netanyahu hala daha çıkıp daha da büyük tehditlerde bulundu.

Bunun bir nedeni var. Nedeni Lübnan ve Türkiye ile ilgili. Türk yetkililer bu yüzden açıklamalar yaptı. İsrail bilhassa Suriye sahasında; Fırat’ın kuzeyinde ve doğusunda ABD’deki savaşın sürmesini isteyen Pentagon, CIA, askeri sanayi ve petrol holdingleri merkezli isimlerle işbirliği yapıyor. İsrail, Lübnan’da 1982’de ortaya koyduğu operasyon gibi, Suriye topraklarında ABD ile hareket eden dinci, etnikçi, IŞİD, YPG, Suriye-Türkiye olağanlaşmasına gıcık olan ÖSO benzeri örgütler bugün de İsrail ve ABD ile hareket etmeye hazır. İsrail, Türkiye’yi bu örgütler üzerinden tehdit etmektedir. Bu tehdidin İsrail tarafından Türkiye’ye, Suriye’ye, Irak’a bu örgütler üzerinden yapıldığı anlaşılmalıdır. İsrail 10 milyon nüfusuyla Türkiye’yi işgal edecek değil.

İsrail’in en çok önemli destekçisi ABD ve Amerika’nın Doğu Akdeniz’de, Yunan adalarında askeri varlığı ile bulunmasının sebebi, Netanyahu’nun hafızasında bulunan yeni bir Büyük Ortadoğu Projesi’nin varlığıdır. Devletlerin etnik temelde parçalanması, Gazze’ye dönüştürülmesi, petrol benzeri doğal kaynakların İsrail inhisarında olması projesi, Netanyahu’nun en büyük dileğidir. Ama hesapların üzerinde bir hesap vardır. Tüm bunlara karşın Ortadoğu’yu buna benzer manyaklardan, Hitler gibi idarelerden kurtarmak istiyorsak, Türkiye-Suriye olağanlaşması başta olmak üzere bölgesel işbirliğini sağlamanın ne kadar çok önemli olduğunu görüyoruz.