DİSK Eskişehir Bölge Temsilcisi Kaya: Emeğiyle geçinenler yoksullaşıyor

DİSK Eskişehir Bölge Temsilcisi Zeynep Kaya, 15-16 Haziran Büyük Emekçi Direnişinin 53. yıldönümü münasebetiyle, “Türkiye’de emekçi sınıfı minimum fiyata mahkûm edilmek isteniyor. Gelir dağılımı bozuluyor, güçlü daha güçlü olurken emeğiyle geçinenler yoksullaşıyor” açıklamasını yaptı.

DİSK üyesi emekçiler, 15-16 Haziran Büyük Emekçi Direnişinin 53. yıldönümü nedeniyle Eskişehir’de Ulus Anıtı önünde toplandı. “Vergide adalet istiyoruz” sloganı atan emekçilerin açıklamasına CHP Eskişehir Milletvekili Jale Nur Süllü de destek verdi. Çalışanlar ismine basın açıklamasını yapan DİSK Eskişehir Bölge Temsilcisi Zeynep Kaya şunları söyledi:

“DİSK’in ve Türkiye emekçi sınıfının en büyük direnişlerinden 15-16 Haziran ulu personel direnişinin 53’üncü yılındayız. Emekçi sınıfının birliğinin, dayanışmasının ve gayretinin sembolü haline gelen bu onurlu direnişte hayatını yitiren arkadaşlarımızı bir defa daha hürmetle anıyoruz. Yaklaşık yarım asır önce DİSK’in kapatılması teşebbüslerine karşı ayağa kalkan personel sınıfı 15-16 Haziran 1970’te hayatı durdurmuş, şalterleri indirerek alanları doldurmuştu. Emekçiler sendikalarını ve örgütlenme haklarını direne direne savunmuştu. 1967 yılında kurulan DİSK’in büyümesini fabrikalarda, işyerlerinde engelleyemeyenler, DİSK’in kapısına kilit vurmak için bir yasal düzenleme arayışına girmişlerdi. Hükümet Sendikalar Kanunu’nda değişiklik yaparak, örgütlenmenin önüne devasa bir baraj koyarak DİSK’i fiilen ortadan kaldırmak istiyordu. Devrin Çalışma Bakanı övünerek; ‘Türk-İş’ten öteki konfederasyon kalmayacak’ diyordu. DİSK bu yasa değişikliğine sert tepki gösterdi. Yapılan görüşmeler sonuç vermeyince direnmek kural olmuştu. 14 Haziran 1970’te DİSK’te yapılan ve işyeri temsilcilerinin ve öncü sendikacıların katıldığı bir toplantıda Kemal Türkler’in yaptığı konuşma işaret fişeği oldu.

“DİSK’li personeller değil, sendikalı sendikasız diğer çalışanlar de katıldı bu ulu direnişe”

DİSK’in kurucu Genel Başkanı Kemal Türkler şöyle diyordu konuşmasında; ‘Meclis’teki kanuna karşı kısa vakitte DİSK’e bağlı bütün sendikalarınkendi işkollarında greve geçmesi gerekir arkadaşlar. Biz emekçiyiz, dünyada her şeyi yapan personeller amma çalışanlar durduğu zaman, dünyada her şeyi yapan personeller durdukça dünya durur arkadaşlar, uçak durur, gemi durur, fabrikalar durur, bütün vasıtalar durur zira biz emekçiler buna hâkim olduğumuz surece her şey de o zaman tabiatıyla halledilmiş olur’. Hakikaten Kemal Türkler’in dediği oldu. 15-16 Haziran 1970’te on binlerce personel DİSK’e ve sendikalarına sahip çıkmak için iki gün boyunca Kocaeli-İstanbul hattında iş bırakıp direnişe geçti. Yalnızca DİSK’li personeller değil, sendikalı sendikasız diğer personeller de katıldı bu ulu direnişe.

“Sömürüye nasırlı ellerin yumruğunu vurduğu gündür 15-16 Haziran!”

İşçiler fabrikaları boşaltarak yollara aktılar. Ne polis copları ne panzerler ne de barikatlar… Birleşen çalışanları hiç bir şey, durduramadı. Direnişe şehit verdiler üç yürekli insanı. Yaşar Yıldırım, Mustafa Bayram ve Mehmet Gıdak isimli çalışanlar öldürüldü. Hükümet 16 Haziran 1970’te sıkıyönetim ilan etti, Kemal Türkler başta olmak üzere çok sayıda sendikacı ve emekçi tutuklandı. Binlerce personel işten çıkartıldıDİSK’i kapatmaya yönelik teşebbüsler boşa çıkarıldı. Özetle, sömürüye nasırlı ellerin yumruğunu vurduğu gündür 15-16 Haziran! Çalışanların DİSK’e güvendiği ve sahip çıktığı gündür. Sarı ve güdümlü sendikalara karşı emekçi sınıfının DİSK’i seçtiği ve onu bağrına bastığı gündür. Personel sınıfı haklarına el uzatıldığında neler yapabileceğini bu ulu direniş ile gösterdi. 15-16 Haziran direnişçilerini, sendikal hakları için bedel ödeyen çalışanları çabamızda yaşatıyoruz, yaşatacağız, yaşatmalıyız.

“Bugün de emekçilerin hakları önemli tehditler altında”

“Bugün de personellerin hakları önemli tehditler altında. Artırımlar fiyatlarımızı eritiyor, alım gücümüz geriliyor. Sendikal haklarımız sistematik olarak saldırı altında. Ülkemiz dünyada sendikal hakların en berbat olduğu 10 ülkeden biri. Grevler yasaklanıyor, Anayasa’daki grev hakkımızı kullanmamız imkânsız hale getiriliyor. Böylelikle Türkiye’de emekçi sınıfı minimum fiyata mahkûm edilmek isteniyor. Açlık hududunun bile altındaki minimum ücret ortalama ücret haline geliyor. Gelir dağılımı bozuluyor, güçlü daha varlıklı olurken emeğiyle geçinenler fakirleşiyor. Vergi adaletsizliği nedeniyle ekmeğimiz daha da küçülüyor. Emekçiler işvereniyle, yoksullar zenginlerle aynı oranda vergi veriyor. Kasıtlı olarak düşük belirlenen vergi dilimleriyle yılın ortasında emekçilerin vergileri artıyor, fiyatları düşüyor.

“İş cinayetleri durmak bilmiyor”

Güvencesiz çalışma, taşeron tertibi kamuda, belediyelerde bile devam ediyor. İş cinayetleri durmak bilmiyor. İnsanca bir fiyatla, insanca bir çalışma ortamında garantili bir iş hakkımıza daima olarak el uzatılıyor. Emekli olmak zati zor iken düşük maaşlar nedeniyle emeklilikte bile çalışmak zorunda kalıyoruz. Tüm bu problemler karşısında yapmamız gereken aşikardır; örgütlerimizi büyütmek, birliğimizi sağlamlaştırmak ve çabamızı yükseltmek. 53 yıl önce sendikal hakları için ayağa kalkan emekçi sınıfı, bugün de haklarına sahip çıkmak için birleşmek ve mücadele ederek kazanmak zorundadır. 53 yıl önce de 53 yıl sonra da kurtuluş birliğimizdedir, kurtuluş ortak mücadelemizdedir, kurtuluş ellerimizdedir.” (ANKA)