Gazeteci ve yazar Terkoğlu: Barış’ın hapse girmesi, ülkenin muhalefetsizleştirilmesinin bir sonucu

Gazeteci ve muharrir Barış Terkoğlu, Barış Pehlivan’ın mahpusa girmesini ülkenin muhalefetsizleştirilmesinin sonucu olarak gördüğünü ifade etti. 

BirGün Pazar’a konuşan Barış Terkoğlu, “Türkiye’de son devirde muhalefet kavramı, CHP’nin seçim stratejisine, ittifaklarına, içindeki tansiyonlara indirgendi. Elbette buna bir miktar iktidarın sopası da mecbur bıraktı.‘CHP bunu kendi kendisini yaptı” dedi. 

Terkoğlu şu açıklamaları yaptı: 

Ekonomiye, tabiata, yoksulluğa, eğitime… dair telaffuz bu kadar acilken, pratikte de olmayan bir muhalefet ile nasıl bir gelecek tasavvuru kurulabilir? Bu üçgeni benzer vakitte Kemal Kılıçdaroğlu, Ekrem İmamoğlu ve Özgür Özel bağlamında da kurabiliriz. Sizce CHP bu türlü bir üçgenle nereye varır?

-Bu periyotta daha çok hatırlatma gereği duyuyorum. Biz gazeteciler, herhangi bir partinin temsilcisi, sözcüsü, hizipçisi olamayız. Kalemimizle partileri dizayn etme eylemine de girişemeyiz. Bunu hatırlatma nedenim, o denli ya da bu türlü, seçim sonrasında aksinin ön plana çıkmış hatta en çok görünen olması.

Sorunuza gelirsek, ben, bir defa muhalefet kavramının CHP’ye sıkıştırılmasını yanlış buluyorum. Bir ülkede bayana şiddeti önleyen yasalar kaldırılırken, çocuk istismarcıları affedilirken sokakta çığlık varsa muhalefet vardır. Emeklisi, personeli, memuru adeta harçlıkla yaşamaya zorlandığında meydanında eylem varsa muhalefet vardır. Üniversiteleri yok edilirken amfilerinde tartışma varsa muhalefet vardır. Yolsuzluklar, adaletsizlikler, hukuksuzluklar yazılabiliyorsa, konuşulabiliyorsa muhalefet vardır. Uzatmayayım, bunlar yoksa muhalefet de yoktur.

Türkiye’de son devirde muhalefet kavramı, CHP’nin seçim stratejisine, ittifaklarına, içindeki tansiyonlara indirgendi. Elbette buna bir miktar iktidarın sopası da mecbur bıraktı.fakat öte yandan “CHP, seçim, sonra tekrar CHP yeniden seçim” çizgisine çekilerek kendi kendisini de bunu yaptı. Cumhuriyete dair, laikliğe dair, bayan özgürlüğüne dair, personel sınıfına dair her türlü söz “şimdi sırası değil” diye ertelendi. Sonunda seçim kaybedilip, CHP de iç arbedelere gömülünce yeni bir tehlike belirdi: Ülkenin muhalefetsiz kalması. Haliyle muhalefetsiz demokrasinin, demokrasinin de sonunu getirmesi.

İşte bu tablo içinde gelecek tasavvurunu programsız, stratejisiz, hareketsiz tartışan, sadece bireylere indirgeyen CHP içi tartışma; ne muhalefete bir istikamet gösteriyor, ne ülkeye bir gelecek çiziyor. Açık söyleyeyim ben dahil kimseye heyecan da vermiyor. Üstelik birbirlerine belaltı vuran hizip hengameleri muhalefet etmenin havasını da kirletiyor.

Muhalefet partilerinin Barış Pehlivan ile ilgili tavrını nasıl değerlendirirsiniz?

Göz göre gerçekleşen, pürüz olunamayan bir tutukluluk ve sonrasında rutin cezaevi ziyaretleri… neredeyse herkes için bu böyle…

Muhalefet partilerinin AKP’yi bu alanda olsun durduracak bir tavrı sizce nasıl söylediği söz edilen olabilir?

Mesele Barış Pehlivan sıkıntısı değil, adalet ve hukuk sıkıntısı. Muhalefetin bu bahiste asıl görevi insanların haksız yere hapishaneye girmediği bir tertibi korumak. Bunu da herkes için yapmak. Bana sorarsanız Meclis’te de sokakta da yapılacak çok şey var. Düşünün, Barış’ın faydalandırılmadığı infaz düzenlemesi Meclis’ten geçerken muhalefet Meclis’te neredeyse yoktu. Yalnızca 5 dakika konuşuldu. Hala de AYM’ye götürülemedi. Bu zor periyodun muhalefetinin bu zor periyoda göre olması gerekir. Açıkçası bu türlü bir hazırlık göremiyorum. Haliyle Barış’ın mahpusa girmesini ülkenin muhalefetsizleştirilmesinin sonucu olarak görüyorum.

Cumhuriyetin laik yönelimli 100 yıllık tarihinin reddiyesi, hatta tasfiyesinin dinî tematik icraat ve telaffuzlarının de en ağır olduğu evredeyiz. Eğitim sistemi başta, tüm devlet aygıtlarında belirleyiciler. Piyasayla bütünleşmekte de sorun yok; her bir ferdi, her bir cemaati sistemle çok uyumlu.

Rejimin bu devlet organizasyonu içinde cumhuriyeti, laikliği, kamusal yapıyı en çok hangileri tehdit ediyor, en tehlikelisi hangisi?

Cumhuriyet topyekün bir atakla karşı karşıya. Fiilen savunulacak bir kurum da tahminen de kalmadı. Yeniden kurulması gerekenlerden söz edebiliriz. Eğitim neyse ordu o, yargı neyse ekonomi de o. Bu açıdan önümüzdeki devrin en büyük problemi, iktidar için bu yıkımı resmileştirecek bir anayasa yapmak. Muhalefet problemini da o vakte kadar dümdüz ederek bitirmek. Önümüzdeki tehlike bu…