Yazar ve çizer Suat Gönülay’ın Harabe ve Labirent adlı yapıtı Karakarga yayınevinden çıktı

Feryal Çeviköz 

Hayat bizi hep çalışmadığımız yerden sınar, test eder. Zira cins olarak; varoluş tembelleriyiz.

Bu noktada, içsel sesimizi, özümüzün merkezi sağ beyin yarımküremizin titreşimini, fısıltısını; buna- Toltek kadim uygarlıklar, şamanik toplumlar, “Büyülü öz” yanımız diyor- dış dünyanın kalabalık ve gürültülü sesleri ortasından duyabilmemiz çok zor değil mi?

Ancak zihnimizi ve zihnimize daima tecavüz eden gürültüyü bir defa susturabilmeyi öğrendiğimiz zaman gizemin kapısının da aralandığını görürüz.

Suat Gönülay’ın Sonsuz Cuma Günü’nün görsel olarak yazılmış yeni çizgi romanı, ki buna çizgi roman demek çeşit olarak o denli sınıflandırıldığı için doğru olsa da benim açımdan yetersiz kalıyor.

Yeni bir tanımlama bulmak dileği uyandırıyor bende.

Usta, diyeyim, kendisi arka kapakta Kadim lisan olarak betimlemişse de ben benzer vakitte bu kitabın; Kadim Lisan’ın kapısını açan bir çeşit anahtar kelamlık olduğunu düşündüm.

Düşünenler bilir ki; Dünya’ya geldiği andan itibaren bir kimlik arayışı içine giren tek canlı cinsidir insan.

Kitap aslında kadim bilgeliğin ve şamanik bilgeliğin, gelmiş geçmiş bütün yaradılış efsanelerinin ve varoluş efsanelerin (büyük patlangaç, tufanlar, batışlar çıkışlar) özümsenmiş bir hali olduğunun bilişsel sağlamasını yapıyor. Nereye bakacağınızı hatırlarsanız- zira bu unutturuldu; aslında her şey iç içe ve her şey görünür.

Harabe ve Labirent, bu türlü bir Dünya ve cihan süreci içinde yaşananlarla, olaylarla büyük bir eşzamanlılık taşıyor.

Kitapta, mitolojilere, efsanelere ait, merak ettiğiniz her şeyin şifrelerini görebiliyor ve bütün taşları başınızda yahut beyninizde, yerine oturtabiliyorsunuz. Hayli kapsamlı ve detaylı bir Mitoloji Sözlüğü olduğunu söyleyebilirim Harabe ve Labirent’in.

Büyük bir sabır ve araştırma eseri olarak, “sabır”la örülmüş olması da Kadim Lisan’ın en çok önemli ögelerinden birini içeriyor. İnsan tipi tembel olduğu ölçüde sabırsız da değil midir?

Bence kendimizi hapsettiğimiz şuur seviyemiz, bizim kainatın tümünü manaya kapasitemize kâfi gelmiyor. Lakin yazgımız ve ya da yazılımımız o kadar kibirli ki bu kolay gerçeği göremiyoruz ve değişmek için de çok azımız farkındalıkla hareket etmeyi seçiyor ve başarıyor bunu.

Anında ve yerinde fısıltılı ve ışıltılı işaretini göremediğimiz bir sürü şey, zihnimiz tarafından üretilen şaklabanlık kararları almamıza neden oluyor.

Tamamlanma aşamasında vücudu ve ruhu anomaliye uğramış olan insan, kendini hep yetersiz, eksik hissediyor.

Oysa Dünya’nın Firavunlar’la gasp edilmiş tarihçesine bugünün kaotik ortamından baktığımızda her şey daha net görülebilir.

Sır perdesinin bilincinizden kalkmasına niyet ettinizse, kesinlikle Harabe ve Labirent’i okumalısınız. Lakin bunu yaparken titiz olun, bildiğiniz ve inandığınız bütün gerçeklik yerle bir olabilir. Ve insanın neden tamamlanmamış olduğunu idrak edebilirsiniz ki bu epeyce sarsıcıdır.

Bilinçaltına hapsettiğiniz tüm korkularınızdır yer altı labirentlerinde tutsak edilmiş olan bilgelik. Yer altı ve yer üstü, ışık ve karanlık, güzellik ve kötülük, eril ve dişil sevişip bir olmadıkça o bilgelik insan şuuruna yansımayacak. Güneşi ve magmayı oluşturan ateşin ışık olduğunu ve karanlığın rahminde doğmakta olduğunu unutabilir miyiz?

Belki de cenneti cehenneme çeviren ikilemler yaratan ve kelamda narsist liderler üreten narsist bir İlah şuuruna köle olmaktan vazgeçip, sırra ermenin, sorgulamanın vakti gelmiştir.

Harabe ve Labirent; hala zaman diye bir şey varsa ve sonsuzlukta yolcu olduğumuzun farkındaysak; okumayan kalmamalı diyebileceğim bir yapıt olmuş.

Ey insan; mazeretler üretip sevgiyi somutlaştırma eforuna girmekten bıkmadın mı? Ve hürmet dayanaklı sevginin soyutluğunu idrak edip; yorumlamak yerine algılamak ve algı kapılarını açmak için gereğince sabretmedin mi?