Cumartesi Anneleri, 1008. haftada: 32 yıl önce gözaltında kaybedilen Hasan Gülünay nerede?

Gözaltında kaybedilen yakınlarının akıbetini sormak ve faillerin yargılanması talebiyle 1995 yılından bugüne İstanbul Taksim’deki Galatasaray Meydanı’nda oturma eylemi yapan Cumartesi Anneleri, 1008’inci haftada, 20 Temmuz 1992’de gözaltına alındıktan sonra haber alınamayan Hasan Gülünay’ın akıbetini için bir araya geldi.

Galatasaray Meydanı’nda bir araya gelen Cumartesi Anneleri ve insan hakları savunucuları, karanfil ve gözaltında kaybedilen yakınlarının fotoğraflarını taşıdı.

Polis barikatı önünde gerçekleştirilen aksiyonda açıklamayı gözaltında kaybettirilen Ferhat Tepe’nin ablası Ayşe Zirve yaptı.

Foto kaynak: X @CmrtesiAnneleri

Artvin’de 23 Mayıs 1992 tarihinde gözaltına alındıktan sonra işkence ile öldürülen Ali Ekber Atmaca’nın üzerinden İstanbul’da aynı mahallede yaşadığı Hasan Gülünay’ın kimliğinin çıktığını ifade eden Zirve, “Bu nedenle 32 yaşındaki 4 çocuk babası Hasan Gülünay, polis tarafından aranmaya başlandı. Eşine bir müddettir polis tarafından takip edildiğini söyleyen Gülünay, 20 Temmuz 1992 günü Tarabya’daki konutundan işyerine gitmek üzere çıktı ve bir daha geri dönemedi” dedi.

Hasan’ın işyerinin telefonla arandığını belirten Zirve, “Arayan bir kişi, Terörle Mücadele Şubesi’nden aradığını ve Hasan Gülünay’ın gözaltında olduğunu bildirdi. Fakat, savcılık ve İstanbul Emniyeti’ne başvuran ailesine, Hasan’ın gözaltında olmadığı ve arandığı söylendi. Bu durum üzerine aile, memleketlileri olan ve o dönem İstanbul Emniyetin’de üst seviye yetkili olan Hüseyin Kocadağ’la görüştü. Kocadağ, aileye “Hasan Gülünay sağ, içeride işkence yaraları güzelleştikten sonra gözaltına alındığını açıklayacaklar” dedi. Aile bu bilgiyi kamuoyuna duyurdu” diye konuştu.

Tepe’nin açıklamasının devamı şöyle:

“Hasan’latarihlerde İstanbul Emniyet Müdürlüğü’nde sorguda olan bir şahit ( E.Ç.), ağır işkence görmüş bir kişinin ezkaza kendi bulunduğu hücreye atıldığını ve bu kişinin “Ben Hasan Gülünay, beni gözaltında kaybetmeye çalışıyorlar!” dediğini, yanlışlık fark edilince de apar topar hücreden götürüldüğünü açıkladı. Bu iki açıklamanın akabinde hem ailenin hem de tanıklık yapan kişinin meskenleri polis tarafından basıldı ve konuşmamaları için tehdit edildiler. Ayrıyeten, 19 Temmuz 1992 tarihinde gözaltına alınan H.B, Gayrettepe’de günlerce işkence gördüğünü ve işkencecilerin kendisine “Hasan Gülünay’ı öldürdük, sıra sende” dediğini açıkladı.

Aile; Başbakan, İçişleri Bakanı ve TBMM başta olmak üzere resmi mercilere başvurdu. Yargı makamları, olayla ilgili kanıtları toplamadan, şahitleri dinlemeden ve tesirli bir soruşturma yürütmeden zaman aşımı mühletinin dolduğu gerekçesiyle “kovuşturmaya yer olmadığı” kararı verdi. Karara yapılan itiraz reddedildi. Bunun üzerine aile, 2013 yılında Anayasa Mahkemesi’ne ferdi müracaat yaptı. Anayasa Mahkemesi, 21 Nisan 2016 tarihinde yalnızca “yaşam hakkı kapsamında tesirli soruşturma yürütme yükümlülüğünün ihlal edildiğine” hükmetti. Lakin zamanaşımı sona erdiği için soruşturmanın yeniden açılmasına gerek olmadığına karar verdi. Anayasa Mahkemesi’nin zamanaşımını mutlak bir mani olarak kabul eden bu yorumu, insan hakları normlarına terstir. AİHM’nin bu husus ile ilgili yerleşik içtihadıyla uyumlu değildir. Bu karar, ferdî müracaatın gözaltında kaybetmelerde tesirli bir müracaat yol olmadığına dair tezimizi güçlendirmektedir.

1008. haftamızda bir defa daha hatırlatıyoruz: Zorla kaybetme suçu, tabiatı gereği devam eden bir kabahattir. Bu suç, zorla kaybedilen kişinin vücudu bulunmadıkça ve akıbeti açığa çıkarılmadıkça işlenmeye devam eder. Bundan Ötürü devletin Hasan Gülünay evrakında gerçeği açığa çıkarma ve failleri cezalandırma yükümlülüğü devam etmektedir. Bu yüzden siyasi ve adli makamları bir kere daha Gülünay evrakında uluslararası hukuktan kaynaklanan yükümlülüklerini yerine getirmeye ve ihlalin sonuçlarının ortadan kaldırılması için tesirli bir giderim yolu sunmaya çağırıyoruz. Kaç yıl geçerse geçsin; Hasan Gülünay için, tüm kayıplarımız için adalet istemekten, devletin kozmik hukuk normları içinde hareket etmek zorunda olduğunu hatırlatmaktan vazgeçmeyeceğiz.”