Meryem Uzerli ve Emre Karayel, Ru dizisini anlattı: Karakterlerden birinde mutlaka kendinizi bulacaksınız

“Aaa bak, denizdeki koşan bir husky mi?” Gözlerini kısarak Çırağan Sarayı’ndaki süitin balkonundan denize bakıyor Meryem Uzerli. Denizden geçenin bir hız motoru olduğunu ikimiz de biliyoruzgözlerinin numarasının ilerlediğini ve uzağı göremediğini belirtiyor. Tam o sırada Emre Karayel geliyor, “Ne husky’si” diyor ve bir süre önce nasıl görme yetisini kaybetme tehlikesi atlattığını anlatıyor. Kahkaha ile geçen fotoğraf çekimi sonrasında bu içten sohbeti izlerken birbirlerini içten bir ilgiyle dinlediklerini fark ediyorum. Muhtemelen sette çok eğleniyorlardır! Biraz bozuluyorum doğrusu. Dizide biz Emre Karayel’e kızmıyor muyduk? “Team Reyyyyan” değil miydik? Böylesine narsist, duygusal ve sözel şiddet uzmanı bir adamı af mı edecektik yani? Sonra kendime geliyorum, diziyle gerçekleri karıştırmanın sırası mı şimdi?

Meryem Uzerli

– Sette de ortam bu türlü eğlenceli mi?

Meryem Uzerli: Evet, aslında Emre bambaşka bir karakter olduğu için gülmemek mümkün değil. Çok eğlendik sette. Biz geçmişten tanışıyoruz ve çok hoş oldu bir arada çalışmak. Esasen evvelce arkadaş olmak ve sonra birlikte çalışmak işi çoğu zaman kolaylaştırıyor tabii. Yeni tanıştığımız oyuncularla da çok kolay çalıştık. Çok iyi anlaştık, çok eğlendik. Tabii ki işimizi yaparken ciddiyizkamera kapanınca diğer. Yani son çekim günü çok üzüldüm zira bu diziyi o kadar seviyorum ki iki üç yıl daha olsa çekerim. 

– Emre Bey, şu an övülüyorsunuzsizin canlandırdığınız Emir karakteri, son vakitlerde çok konuşulan bütün “kırmızı bayrak”lı özelliğe sahip bir erkek. Narsist, kaba, gaslighting yapıyor, ruhsal ve sözel şiddet uyguluyor, manipüle ediyor… Ne ararsanız var. Bu karakterle sizin kendi ilginiz nasıl?

Emre Karayel: Bana çok uzak bir karakter. Hakikaten arkadaşlarım da bilir, ben değil narsist; megaloman bile değilimdir. Beğenmem bile kendi işimi. Mesela bütün Bir Bayan Bir Erkek’i yeniden çekebilirim. Bütün oynadığım dizileri baştan çekebilirim. Oynadığım oyunları baştan yapabilirim. O denli uzak bir karakter bana o yüzden Emirfakat elimden geldiğince yakınlaşmaya çalıştım karaktere. 

M.U.: Emre sen kendini beğenmiyor olabilirsin ama milyonlar beğeniyor. Bence onlar çok haklı. Sen haksızsın. 

Emre Karayel

– Lafı hiç dolandırmadan söyleyeceğim, ben her kısımda size tokat atmak istiyorum.

E.K.: (Çok keyifli bir kahkaha atıyor) Benim hanım da sizin takımdan. Aksi zıt bakıyor bana evde. Doğru yapıyoruz demek ki.

– aynı şekilde Reyan’a büyük bir empati duyuyorum. Hem evliliğinde yaşadıkları hem ilgisinde yaşadıkları açısından. Siz Reyan’a karşı ne hissediyorsunuz?

M.U: Ben Reyan’la gurur duyuyorum. Çok seviyorum onu. Çocukken, 5-6 yaşlarındayken anneme dedim ki “Günlük hayatta hissettiklerim kâfi değil. Hisler kâfi değil. İçimde var olan bütün dünyayı ortaya çıkarmak için ne iş yapmalıyım?” O da “Herhalde oyuncu olman gerekli” dedi. Bunun üstüne önce oyunculuk kurslarına gittim, sonra oyunculuk okumaya başlayıp devamında 10 yıl tiyatro yaptım. Şuraya bağlamak istiyorum, bana çok düz bir senaryo geliyorsa o zaman “Ne gerek var” diyorum. Reyan’ın karakteri, onun seyahati, iniş çıkışları, savaşları, iç dünyası, verdiği hisler beni çok çekti. Reyan’ı çok seviyorum ve umarım uzun bir seyahati olur.

– Burak Berkay Akgül’ün muazzam şekilde canlandırdığı “Uzer” karakterinin ismini siz takıma dahil olduktan sonra mı koydular? 

M.U.: Hayır, hatta okuma provasında latife yapmıştık; “Uzer”, “Uzer-li” diye. O çok evvelden muhakkaktı, bizimle ilgisi yok.

E.K.: Ben senaryoyu okuduğumda Ru ismi öyküye dair bir tüyo veriyor sanmıştım; Reyan ve Uzer’in baş harfleri gibi. ama değilmiş… ama hoş olurmuş. 

– Dizide iki taraf da diğerine aşık oluyor. Aşkı tekrar bulmak o kadar kolay mı sizce? 40’lı yaşlardaki insanlar olarak soruyorum.

E.K.: Yaptığım okumalara, araştırmalara dayanarak Emir açısından söyleyeyim; narsistler aşık olmazlar. Narsistler kendilerine aşıktır. Etraflarına insan toplarlar. Onların narsizmine hizmet eden, onları besleyen, onların beğenilme dileğini daima doyuran, öven insanları yanlarına alırlar, onları etkilerler ve onlarla kendi istedikleri hayatı yaşarlar. İsterlerse ismine aşk derler, isterlerse ilgi derler. Bu türlü bir şeydir. O yüzden, ben bir narsistin, öteki birini kendinden daha çok sevebileceğine inanmadığım için Emir’in yeniden aşık olduğunu da düşünmüyorum.

– Aşk o denli bir şey mi o zaman sizin için yani birini kendinden daha çok sevmek mi?

E.K.: Evet… 

(Sessizlik oluyor)

E.K.: Güzel anlattım!

– Hiç sevilmemişim diye ağlayarak gidiyorum ben… Sizin için pekala Meryem Hanım?

M.U.: Ben de Reyan üzerinden konuşayım. Reyan uzun müddettir Emir’le bir evlilik içinde. Ve esasen birinci kısımdan itibaren bizim hoş çektiğimiz sahnelerden çok süratli belli oluyor ki, orada gerçek bir bağ yok. Mutlu bir alaka de yok. İki tane insan benzeyenevlerinde yaşıyor. Birlikte bir restoran kurdular ve onu işletiyorlar.ne duygusal manada yakınlar ne de fizikî manada yakınlar. Bu çok süratli belli oluyor.

Reyan’ın çok süratli aşık olabileceği bir insan olduğunu zannetmiyorum. Hatta eminim. kısmet, o bizim hoş dizimizde, öteki biriyle karşılaşıyor. Ve ilk sefer bir adam onu hakikaten hissedip görüyor. Şu Anda tabii ki bir narsistle birlikte uzun yıllar geçirdikten sonra bunları hissetmek daha kolay olabilir. Zira sonuçta o münasebetten sonra her şey daha gerçek gelebiliyor beşere. ama birinci sezonda Reyan’ın bunun ne kadar farkında olduğunu görmüyoruz. Onu sonradan, devam ettiğimizde inşallah, daha çok anlayacağız ve göreceğiz.fakat Reyan’ın aslında o denli bir vakti yok. Bazen hayat bizi yaşıyor, bazen biz hayatı yaşıyoruz ya… O dönem Reyan’ın hayatı onu yaşıyor.

Reyan yalnızca hayat uğraşı veriyor. Biraz rahatladığı an öbür bir olayla karşılaşıyor. Zati o yüzden biz dizimizi çok heyecanlı buluyoruz grupça. Ne zaman bir olayın çözüldüğünü düşünüyorsak hop diğer bir olay geliyor. O yüzden çok heyecanlı, çok duygusal, çok drama dolu, çok da komik anları var olan bir dizi izliyorsunuz. 

– Pekala Meryem için?

M.U.: Meryem için yani kendim için şunu söyleyebilirim; gençken daha süratli aşık olabiliyordum diyebilirim. Yirmili yaşlarımda yahut otuzlu yaşların başlangıcında daha süratli oldu. Hatta sonuna kadar da öyleydi.bilmiyorum yani onlar hakikaten aşk mıydı? Tahminen daha çok süratli etkilenmekti. Zira o yaşlarda birilerinden süratli hızlı etkilendim, bir güçten etkilendim, bir şeyden etkilendim. Ve sonra fark ettim ki benim içimdeki var olan taraflarımı diğerinde gördüğüm zaman yaşadığım bir etkilenmeymiş bu. Ya da tam aksisi, benden çok farklı biri olduğu zaman, bundan etkilenmeydi. ama bu demek değil ki o beşerle mutlu olacaksın. Bunu 2-3 yıl önce keşfettim, anladım. O vakitten beri de o kadar süratli aşık olamıyorum. Daha kafasal bir yere dokundu zira bunu fark etmek. Zira bir alım olduğu zaman, birden bir şeyin farkında olduğun zaman kendinle ilgili, o zaman kendini kandıramıyorsun artık. Bu bazen çok kötü ama o kadar da iyi. 

– Dizide hayatta yaşadığımız bir ikiyüzlülük durumu var maalesef. Erkek diğeri ile birlikte oluyorbayan oburu ile birlikte olmaya başladığı anda erkeğin delirdiğini, kabul edemediğini görüyoruz. Bu nitekim gerçek hayatta da yaşanan bir durum aslında. benzeyenşey kadın-erkek arasındaki yaş farkı için de geçerli. Bununla ilgili nasıl bir yorum yaparsınız?

E.K.: Yani aslında bu, anlayışsızlık diyeceğim ama değil. Biraz toplumun ahlâk ve kültür yapısıyla doğru orantılı ilerleyen bir şey. Ve ne yazık ki, tüm bayan cinayetlerinin fitilini ateşleyen rahatsızlık, hastalık diyeyim. Beğenilen karşılanmıyor, güzel karşılanmayabilir tabiifakat bunu cezalandırmak asıl yanlış olan.bizim toplum algımızda genel olarak erkek daha büyük olmalı, bayan küçük olmalıdır. Yani bu doğru olduğu için değil ama bir ataerkil kültürün mantığımıza bir şekilde kabul ettirdiği bir sistem bu. Bundan Ötürü doğrusunu yanlışını tartışamayız. Bana sorarsanız ben de yanlış diyebilirim. Yani bu da benim kültürümle alakalı bir şey olabilir. Burada sıkıntı yok.  Sıkıntı bunu cezalandırmak. 

M.U: Benim annem çok erken evlenmişti ilk kocasıyla. 19 yaşında evlenmişti, çok erken. İki abim yarı Amerikan, yarı Alman. İkinci kocasıyla biz geldik, Canan ve ben. Yarı Alman, yarı Türk olarak. Annem ben ergenlik devrindeyken bana ve Canan’a şunu söyledi, “Meryem bak, bu dünya bana göre şöyle çalışıyor: Siz ne kadar maddi manada, iş manasında özgür olursanız o kadar da özgür karar verebilirsiniz. İstediğiniz an gidebilirsiniz, istediğiniz an kalabilirsiniz.” Bence tüm bu yargılar da bundan kaynaklı. Ekonomik gücün erkekte olması ve karar vermesi, ekonomik güç sebebi ile toplumsal normları belirleme gücü olması ile alakalı. Tarih bu türlü gelişmiş. Erkekler para kazandı, bayan konutlarında kaldı, çocuklarla ilgilendi… Ve o yüzden güç farklıydı. Bu yanlış bir şey değil. İnsanlar nasıl memnunlarsa o denli yaşasınlar. ama bu türlü bir sistemde güç erkeklerde ve çoğu zaman bayana bakar, onu korur şeklinde kabul ediliyor. Bayanın ondan küçük olması bunu kolaylaştırmış. O yüzden bize bu çok daha doğal geliyor.

Bir adam kendinden 20 yaş küçük bir bayana da bakabilir, yaştakine de bakabilir. Şu Anda bunun tam aykırısı olunca sistem bunu garipsiyor.fakat dünya değişiyor artık. Mesela ben Türkiye’de insanlarla konuştuğum zaman diyorlar ki, “Yok bu artık çok olağan, çoğu bayanın genç sevgilisi var, kimse de yaşa bakmıyor artık” Yani bu değişmek üzerefakat tabii ki toplumsal olarak hâlâ farklı geliyor gözümüze. ama artık daha çok bayanın kendi işi var, kendi gücü var. Ve o yavaştan değiştiği için bağlantılardaki sistem de bir gün değişecek diye düşünüyorum. Bir sürü yerde de olağan esasen erkeğin bayandan genç olması. 

– Dizilerin, televizyonun bu değişimi hızlandırma tesiri olduğunu düşünüyor musunuz?

M.U.: Sanat çoğu zaman ilham verici bir güç. Tiyatro, kitaplar, müzik, sinemalar, diziler hep bu türlü güçlü. İnsanları kesinlikle tesirler diye düşünüyorum. Mesela Ru’yu izlerken annesi ile ilgisini sorgular ve düzeltmek ister. Zira bizim dizimizde yalnızca yaş farkı konusu yok ki. Bizim dizimizde anne-kız sorunları var, sonra bir anne oğul bağı var, evlilik var, evlilik meşakkatleri var, boşanma konusu var. Sonra gençlerin büyümesi, üniversite imtihanına katılması, yerlerini değiştirmesi ve birbirlerinden kopma korkusu var. Bir sürü bahis var ve kesinlikle etkilenir insan bunlardan birinden. Senin günlük hayatında var olan mevzu neyse izlediğin dizi de seni oradan tetikler. 

E.K.: Ek yapmak istiyorum. Medyanın gücünü göz gerisi edemeyiz. Medya, dünyayı istediği gibi şekillendirir, evet. Kolay bir örnek vereyim. Amerika’da bir siyahinin başkan olabileceği düşünülemezdi.  “24” diye dizi yaptılar. Dünya izledi. Dizide başkan siyahiydi. Bir sonraki seçimde Barack Obama Amerika’nın ilk siyahi başkanı oldu. Bu tamamen medyanın yönlendirmesi, bunun olabileceğine inandırmasıyla alakalı. George Barton‘a bir yol. Bize dönünce, ilişkiler genel kültürle alakalı. Bir şeyi dizide 180 derece değiştirmek insanı medyadan uzaklaştırabilir.şunu öğretir medya bize; hak verebiliriz, anlayış gösterebiliriz oradaki bağlantıyı yaşayan insanlara. “Ben de bunu yaşayabilirim” demek değildir o aslında. Bu türlü olmak zorunda da değiliz aslında.fakat bu türlü durumların hayatta olabileceğini gösterir. Bana olmaz dediğin her şey başına gelebilir zati. 

M.U.: Daha fazlası gelir. 

E.K.: Aynen. Geldiğinde anlayış göstermeyi öğretebilir bize, hak vermeyi. Hak vermek, anlayışlı olmak kâfi aslında zati. 

– Ne hoş söylediniz…

M.U.: Emre inanılmaz açılardan bakan, çok derin bir insan. 

E.K.: Estağfurullah. 

M.U.: Bu türlü sanatkarlarla çalışmak memnunluk veriyor. 

E.K.: Benim için de birebiri geçerli. 

– Çok şanslısınız. Pekala çocuklarınız çok küçükfakat vakti gelince siz onlara ne öğretmek istiyorsunuz hayata ve bağlantılara dair? 

M.U.: Benim iki kızım var, küçüğümüz Lily 3 yaşında, büyük Lara 10 yaşında. 

E.K.: Benim oğlan da şimdi 2,5 yaşında. Saygılı olmak ve anlayış. Diğer bir şey yok öğretmek isteyeceğim. Yani hayat aslında, nasıl söyleyeyim, bir yelken gibi düşünün. Fırtınaları var, batıyoruz, çıkıyoruz, bazen çok daha derine iniyoruz, çıkamıyoruz. O mücadele gücü kendi içinde olacak, biz ona öğretiyoruz. Her zaman anlayışın, hürmetin her sorunu çözebileceğine inanıyorum. Dinlemek, konuşmak, hak vermek. Zira kötü insan aslında yoktur. Bir direktör abimiz o denli söylemişti. “Haksız diye birisi yoktur. Herkes kendine göre haklıdır” demişti. O denli zira baktığın zaman. Karşı tarafın da kendine göre haklı olabileceğini düşünmeyi öğretebilirsem yolun yarısını geçmişim demektir. 

M.U.: Ben Emre’ye tamamen katılıyorum. Hürmet ve anlayış çok önemli, empati kurmak… Üstelik iki tane kız çocuğunun annesi olarak buna daha çok ehemmiyet veriyorum. Lara geçen bana geldi ve dedi ki “Anne ben şu anda aynaya baktım, sen beni hoş buluyor musun? Ben hoş miyim?” Ben de ona dedim ki; “Bunu bana sormanı istemiyorum.” “Neden anne” dedi. “Çünkü bunu bana sorarsan ve ben de karşılık verirsem hep diğerinin onayına alışacaksın. Senin hiçbir kimseden onay alman gerekmiyor. Sen sensin ve olduğun harikasın. Bunu hissederek, düşünerek ve bilerek kendi hayatını yaşaman lazım. Kimsenin annenin bile sana onay vermesi gerekmiyor” dedim. Buna inanıyorum ve bunu onlara öğretmek istiyorum. Yani sonuçta Emre’nin söylediği anlayış, hürmet, çok doğru, en çok önemli şey ve zati o zaman bütün hususlar kapanır.bunun olmamasının altındaki mevzulara bakarsak onay gereksiniminin da o hususlardan olduğunu görürüz. 

E.K.: Mevlana’nın çok hoş bir lafı var. Diyor ki “Ne fark eder ki kör bir insan için… Elmas da bir cam da… Sana bakan kör ise sakın kendini camdan sanma.” Söylediğin şey bu değil miydi? Çocuklarımıza öğretmemiz gereken şey bu.

M.U.: Çok güzel! Tüylerim diken diken oldu. Ben burada 5 dakika konuştum, Emre bir cümleyle anlattı. 

– Siz bu diziden geriye ne kalsın istiyorsunuz?

E.K.: Anlayış kalsın, dediğimi. Her şeyi anlayabilmeyi kendimize öğretmemiz lazım. 

M.U.: Aynen. Bizim sergilediğimiz Ru seyahatinin keyfini çıkarsınlar. Kesinlikle karakterlerden birinde kendilerini bulacaklar. 

– İkinci sezon ne zaman geliyor?

M.U.: Biz de bilmiyoruz, şimdi karar verilmedi.