Beyin kanserine yakalanan onkoloğun kendisini tedavi etmek için ‘çığır açıcı’ mücadelesi

Profesör Long, geçen Haziran ayında Scolyer’dan gelen telefonu aldığında bütün geceyi ağlayarak geçirdiğini anlatıyor. Polonya’da tatilde olan arkadaşına geçirdiği nöbet sonrası teşhis koyulmuştu.

Long, “Yastaydım, arkadaşım 12 ay sonra olmayacak diye düşünüyordum” diye o geceyi anlatıyor.

Ancak sabah olduğunda Long plan yapmaya, ders kitaplarını incelemeye, klinik deneyleri araştırmaya ve dünya çapındaki meslektaşlarına e-postalar göndermeye başladı.

Beynin bağ dokusunda bulunan glioblastomalar epey agresiftir. Tedavilerine yönelik genel protokol da (ameliyat, radyoterapi ve kemoterapi) son yirmi yılda çok az değişti.

Hastaların hayatta kalma oranları da bu karanlık tabloya karşılık gelecek formdaydı. Tüm hastaların sırf %5’i, beş yıldan fazla yaşıyor.

Prof Long, Profesör Scolyer’i tedavi etmek için deri kanseri için sonuç veren lakin beyin kanserinde daha önce hiç test edilmemiş radikal bir plan formüle etti.

Long ve ekibi, ameliyat öncesi ilaç kombinasyonları ile uygulanarak yapılan deri kanserine yönelik immünoterapinin, bu şekilde daha iyi sonuç verdiğini keşfetti.

Long bu kanser tedavisini, arama köpeği eğitimi benzerlik kurarak anlatıyor. Kaçak malın kokusunun, peşine düşüleceği ana kadar köpeğe verildiğini; kendi durumlarında bu kaçak malın kanser olduğunu açıklıyor.

Ancak bunu beyin kanseri olan Scolyer’a uygulamak büyük riskleri de beraberinde getiriyordu.

Bazı onkologlar ilacın beynine ulaşacağından kuşku duyuyordu. Ve hatta ulaşsa bile bağışıklık sisteminin tepki vermesinin de şüpheli olduğunu savunuyordu.

Bu deneyin sonu hızlandırabileceğinden de endişeleniyorlardı.

Pek çok beyin kanseri tipinde, iki haftalık gecikmenin bile ameliyat seçeneğinin masadan kalkması manasına gelebileceği ihtarını yapmışlardı.

Oldukça ağır olan immünoterapi ilaçları onu zehirleyebilirdi. Bu ilaçlar beynin şişmesine neden olabilir ve onu anında öldürebilirdi.

Profesör Long’un Avustralya’daki meslektaşları, hasta ile olan duygusal bağının muhakemesini gölgelediğine dair endişelerini sessizce paylaştılar:

“Bırak nöro-onkoloji uzmanları işlerini yapsınlar. Sen yalnızca arkadaşı olarak yanında ol demeye getiriyorlardı.

“Ama onun bize ihtiyacı vardı. Bu kadar derin bir bilgiye sahibiz, bu bizim misyonumuz.”

Böylece Prof Scolyer, ameliyat öncesi immünoterapisi uygulanan ilk beyin kanseri hastası oldu.

Aynı vakitte, ilaçların kanseri tespit etme gücünü artıran, onun tümörünün izlerine göre şahsileştirilmiş bir aşı uygulanan ilk kişi oldu.

Bir umut kıvılcımı

İlk taramanın hayatlarını alt üst etmesinden haftalar sonra Profesör Scolyer ve Profesör Long öteki bir test sonucuna bakıyordu.

Bu, Profesör Scolyer’in tümörünün son manzarasıydı.

Doktor, “Çok şaşırmıştım, bir şeyler olduğu çok açıktı” diye o ilk anı anlatıyor.

Kanıtlar sırf ilacın beynine ulaştığını değil, benzeyenzamanda bağışıklık hücrelerindeki patlamayı da gösteriyordu.

Ve bu hücrelerin faal olduğu da görülüyordu ki bu da, görüntü kaydedildiği anda kanserli hücrelere saldırdıkları umudunu doğurdu.

Glioblastoma kanserleri ortalama olarak ameliyattan altı ay sonra geri döner. Lakin sekiz ay sonra, devam eden immünoterapiyle birlikte Profesör Scolyer, etkin kanserin belirtilerini göstermiyordu.

Daha geçen hafta, diğer bir tarama da temiz çıktı. Prof Long, beyninin “normale dönmeye başladığını” söylüyor.

Şu ana kadar elde edilen sonuçlar büyük heyecan yaratmış durumda.

Tedavinin Scolyer’in ömrünü uzatabileceğine dair umutlar giderek artıyor.

İkilinin, dünya çapında her yıl beyin kanseri teşhisi konulan 300 bin bireye umut olabilecek bir keşfin eşiğinde olabileceğine dair de optimistlik var.

“Çoktan ölmem gerekiyordu”